Jambo!!
Hier weer een berichtje uit Kenia.
Ik begin nu een beetje te wennen aan het dagelijks ritme. Elke morgen gaan we om half vijf uit bed.
Om eten te maken voor de kinderen en ze te helpen met aankleden en douchen.
Daarna brengen we ze naar school wat ongeveer 40 min heen en terug lopen is.
Als ik terug ben maak ik met de moeder van het huis het hele huis schoon eerst vegen en daarna dweilen en de douchen poetsen. Daarna dat is dan tegen tien uur heb ik even pauze om uit te rusten. In het begin ging ik dan nog wel eens terug naar bed want was echt kapot. Nu gaat het beter en ga ik rustig een boekje lezen.
De kinderen moeten tot half vijf naar school en als ze thuis komen moeten ze gelijk achter hun huiswerk. Echt respect voor alle kinderen. Ze gaan al zulke lange dagen naar school en dan ook nog huiswerk maken als ze terug komen. Zelfs zaterdagochtend moeten ze naar school. Verder zijn de kinderen super zelfstandig en gaan ze na het huiswerk maken hun eigen kleren wassen. Tegen 7 uur gaan we meestal eten.
Meestal eten we rijst met bruine bonen of een of ander klef broodje met vlees van een koe. Maar het is prima te doen. Bart voor jou was het hier een paradijs we eten erg veel maiskolfen en mango's.
Zondag ben ik mee geweest naar de kerkmis van de kinderen. Het is een baptistische kerk.
Er was een speciale kindermis. Dus ik besloot om eerst daar te kijken en dan de kerk in te gaan. Nou volgens mij was ik de atractie voor de kinderen ze vonden me zo raar en ze bekeken mijn vingers wel tien keer en iedereen wou mij aanraken, werd er een beetje ongemakkelijk van. Daarna gingen we naar de mis in de kerk. Dit was erg bijzonder mensen zongen en klapten en maakten aparte jubbel geluidjes en ik moest de hele tijd lachen inmezelf (als jullie het gezien hadden) Daarna gingen ze hard op bidden. Dat was helemaal bijzonder een vrouw naast mij begon haast te schreeuwen tegen het raam en weer moest ik hard lachen heb me mijn tong maar helemaal kapot gebeten om me in te houden.
Verder willen alle jongens mijn vriend worden haha om aandacht geen gebrek hier. Ze komen zelfs langs om te vragen of ze mijn vriend kunnen zijn. Dan leg ik ze uit dat ik weet dat ik heel bijzonder ben, maar dat ik al genoeg ' echte vrienden' heb ;-)
Ze denken dat het leven in Nederland fantastisch is en dat ik ze wel kan meenemen daar naar toe.
Dus ik vertel ze altijd dat hun voorstelling mooier lijkt dan het in werkelijkheid is.
Aan huisdieren hebben we in het weeshuis ook geen gebrek. Marieke ik moet zo vaak denken aan jou. van kakkerlakken tot mega vlinders en ook ratten lopen er af en toe. Maar je raakt er aan gewend
Moet nu stoppen want mijn taxi chauffer (weer een nieuwe vriend) wacht op mij
tot gauw
