He allemaal,
wat leuk om die reacties te lezen op de site!!
en erg leuk dat jullie mij ook nog een beetje volgen!
Collega's nog een fijne laatste week werken gewenst ;-)
Ik zal aan jullie denken!!
Gister ben ik met Samson naar een tehuis geweest voor kinderen met lichamelijke handicaps en syndroom van down. Dit was echt super bijzonder. Het Tehuis stond ergens helemaal verborgen achter een grote school. De man die ons rond leidde vertelde dat mensen in Kenia het liefst deze kinderen verstopten, ook zijn mensen bang voor deze kinderen en andere kinderen lopen hard weg als ze iemand zien met een syndroom van down.
In het tehuis woonde 42 kinderen en de aanmeldingen bleven binnen stromen dus ze hebben nu een stop. Dit betekend dat er ik weet niet hoeveel kinderen nog thuis worden gehouden, omdat ouders niet weten hoe ze met hun kind moeten om gaan en laten ze dan maar de hele dag in bed liggen. Ze schamen zich ook erg voor hun kind.
De gids vertelde ons dat de kinderen in het tehuis een grote vooruitgang boekten. Op het moment dat de kinderen binnen komen kunnen de meeste kinderen niet praten of lopen. Na een paar jaar van behandeling door een fysotherapeut en lessen op een speciale school kunnen de meeste kinderen toch lopen en praten.
Hij liet me de gymzaal zien waar de fysotherapeut de kinderen trainde. hier hadden ze bepaalde dingen zoals loopbruggen ballen, hometrainers. Al deze spullen hebben ze gekregen van mensen uit europa voornamelijk uit Finland en Denemarken. Ze hebben nog lang niet genoeg spullen, maar het begin is er en zo kan de fysotherapeut ( die alleen werkt) werken met 42 kinderen elke dag. De man die ons rondleidde vertelde dat je niet in dit huis moest gaan werken voor het geld, omdat de regering haast geen geld over heeft voor deze kinderen. Dus deze mensen werkten hier haast voor niets 24 uur per dag. Echt super veel respect voor deze mensen.
De kinderen slapen met 20 kinderen op 1 slaapzaal de gids vertelde dat ze 's nachts regelmatig een epileptisch insult kregen vandaar dat ze 24 uur per dag moesten opletten. Ook hebben ze daar natuurlijk geen tilliften dus de mensen tillen deze kinderen zelf uit bed en brengen ze naar de douche om ze daarna weer in de rolstoel te tillen.
Dit tehuis kan alleen bestaan doordat andere mensen doneren en materiaal en eten schenken.
De gids vertelde me dat ze lange tijd geen water hebben gehad en toen heeft iemand uit Duitsland een groot waterresservoir geschonken. Ook hebben ze van inwoners van het dorpje een paar koeien gekregen zodat ze deze kunnen melken en de kinderen van melk kunnen voorzien.
In het weeshuis gaat het supergoed. Ik heb van Margreth de moeder van het huis een schriftje gekregen zodat ik dingen kon noteren als ik vond dat dingen anders konden of anders moesten. De verschillende vrijwilligers voor mij hebben er een aantal dingen ingeschreven.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen enkel verbeter punt kan opnoemen. De kinderen zijn zulke harde werkers en ontzettend respectvol. Elke dag om vijf uur opstaan 5km lopen naar school en dan tot half 5 naar school en weer terug lopen. De oudere kinderen moeten zelfs tot half 7 naar school. Als ze thuis komen doen ze gelijk hun schooluniform uit en gaan ze dit wassen met de hand daarna is het tijd voor hun huiswerk en tegen 7 uur gaan ze eten. Ze mogen dan net een half uurtje tv kijken en om 8 uur word er gebeden en dan gaan ze naar bed. Er word ze ook constant verteld dat ze hard moeten werken zowel thuis als op school zodat ze een goede toekomst in het vooruitzicht hebben.
Dus het enige punt dat ik in het schriftje kon opschrijven was dat ik diep respect heb voor deze kinderen die opgroeien zonder hun vader of moeder en zo knetterhard werken voor een goede toekomst
