Daphne naar Kenia

Vandaag begint mijn laatste week alweer tijd vliegt echt voorbij en al hoewel het mooi is dat je weer terug gaat, denk ik ook wel dat ik het hier erg ga missen.
Elke dag als ik opsta en naar buiten loop heb ik het idee dat ik me in een film begeef.
Elke dag kijk ik weer met verwondering om me heen.
De vele kinderen die hier lopen met kapotte kleren en vliegen overal. De kinderen die niet naar school kunnen omdat pappa en mamma zoveel kinderen hebben dat ze geen school kunnen betalen en nu maar een beetje rond dwalen op straat.
De kinderen die wel naar school gaan, gaan meestal naar de scholen opgezet door de regering. In deze klassen zitten soms wel 50 kinderen in een mega klein lokaaltje echt niet te doen.
Gelukkig gaan de kinderen van Kamunyak naar een prive school, daar zitten ongeveer 20 kinderen in de klas, zodat ze de aandacht krijgen die ze nodig hebben.

Ook de vele vrouwen die hier lopen met hun baby's ingewikkeld in een doek en vastgebonden op hun rug.
(Als ik terug ben zal ik de foto's en filmpjes showen dan krijg je een beter idee)
en kinderen van een jaar of vier die met hun broertjes en zusjes van een half jaar rondlopen net alsof het poppen zijn.
De vele mensen die hier op straat lopen als je de stad in gaat, de armoedige huisjes waar mensen in leven en waar soms niet eens een stoel of een bed in staat zodat ze leven op de grond.
Elke dag is een belevenis hier en elke dag ben ik weer onder de indruk van het leven hier.

Afgelopen donderdag hebben we Karel en Angela mogen ophalen uit Mombassa. Het was een auto rit om nooit te vergeten. Ik geloof dat ik wel 4x heb gedacht: nou dit was het dan. Onderweg hebben we een paar ongelukken gezien en vrachtwagens die omgeslagen waren en olie lekten echt levensgevaarlijk met deze hitte.
Ook als een auto pech heeft blijven ze gewoon midden op de weg staan om die auto weer te repareren.

Het verkeer hier is echt verschrikkelijk ze rijden aan de linkerkant van de weg. zonder enige verkeersbord of strepen op de weg. De wegen zijn erg slecht voorzien van allerlei gaten. Iedereen heeft een mega snelheid en alles word ingehaald het maakt niet uit of het voor een bocht is of voor een bult die je niet kunt overzien. Ik heb auto's en vrachtwagens zo vaak frontaal op me af zien komen.
Gelukkig ken ik het gevoel vanuit mijn eerdere ongelukjes in Nederland ;-) Ik zou mijn rijstijl hier niet hoeven aan te passen hier.

Toen Karel en Angela aankwamen bij het weeshuis was het feest voor de kinderen ze hadden alles versierd en kwamen op Karel afstormen ( ze kenden Karel al van vorig jaar) Daarna werd er voor ze gezongen en ik had als verassing een grote taart besteld met tekst Welcome Auntie Angela and Uncle Karel erop. De jongste Priscilla kon niet wachten totdat we deze gingen op eten. Maar ze moesten eerst een voorstel rondje doen en toen zei aan de beurt was zei ze :I'm Priscilla 6 jears old and i'm in class 1. Welcome to cake!
in plaats van Kenia zei ze cake(taart)

De volgende dag gingen we cadeautjes uitpakken. Karel en Angela hadden allerlei cadeautjes meegenomen van de verschillende sponsoren van de kinderen. Je kunt namelijk voor 10 euro per maand sponsor van 1 van de kinderen worden en dan word je op de hoogte gehouden van het wel en wee van dit kind. De kinderen waren door het dolle heen na het uitpakken van al die cadeaus.
'S avonds liet Karel met behulp van een beamer (die hij had meegenomen) zien hoe zijn huis eruit zag en in welke luxe wij leefden. Je had die gezichtjes moeten zien, allemaal de mondjes open, zelfs die van het personeel.

Zondag zijn we met zijn allen naar de kerk geweest . Toen kwam de pastor bij me en hij vertelde me dat de amerikaanse vrouw( die twee weken terug naast me zat in de kerk en ook Daphne heette ) een hele zak met schoen en kleren heeft achtergalten voor het weeshuis. Echt super, en zo jammer dat ik haar niet kan bedanken hiervoor.
S' middags zijn we lekker naar het strand geweest met z'n allen en vandaag moeten ze weer halve dagen naar school voor 2 weken.
Vanmiddag ga ik met Karel en een paar kinderen op de fiets op vistite bij de familie van de kinderen.

En donderdag ga ik op safari naar Savo Oost we gaan vroeg vertrekken en 's nachts blijven we op het park slapen in een tentje ( wel een raar idee hoor tussen al die beesten) Maar gelukkig zit er bewaking voor de tent. Dus ik ga nog even genieten van mijn laatste week hier.

Karin super bedankt voor je bijdrage leuk idee ;-) ik zal een foto maken

liefs Daphne